hack
hack
Tags: computervredebreuk, hack, hacken.
Een hack is een toepassing die niet door de maker bedoeld is. Hacks zorgen voor oplossingen ‘out of the box’. Met name in het geval van computers en software spelen hacks een grote rol, maar dat hoeft niet per se (denk aan life hacks zoals een wasknijper aan een broekspijp om te voorkomen dat de broekspijp tussen de fietsketting komt). Een hack wordt in het normale spraakgebruik vaak als synoniem gebruikt voor een computervredebreuk.
Computervredebreuk
Computervredebreuk (hacken) is het binnendringen of inbreken in een computersysteem of netwerk. Dit is strafbaar gesteld in art. 138 lid 1 Wetboek van Strafrecht. Dit artikel bepaalt dat het doorbreken van een beveiliging, het gebruik maken van een technische ingreep, valse signalen of een valse sleutel en het aannemen van een valse hoedanigheid kunnen kwalificeren als computervredebreuk.
Diefstal van gegevens
De wet kent daarnaast nog diverse andere bepalingen die met computervredebreuk te maken hebben. Zo is ook het kopiëren van gegevens na computervredebreuk strafbaar (diefstal van gegevens).
Verwerkingscapaciteit
Bovendien is het gebruik van de verwerkingscapaciteit van het netwerk of de computer strafbaar. Dit is zeker de laatste tijd relevant i.v.m. het minen van bitcoins en andere cryptovaluta.
Verder hacken
Ten slotte is ook het verder binnendringen van andere computers binnen hetzelfde netwerk natuurlijk niet toegestaan.
Gebruik van hulpmiddelen
Daarnaast kent de wet nog diverse artikelen met betrekking tot het gebruik, het in voorraad hebben of het aanbieden van hulpmiddelen bij computervredebreuk, zoals het gebruik van hackprogramma’s, exploits, keyloggers en rootkits, of bestaande wachtwoorden voor zover dit gebeurt met het oogmerk om computervredebreuk te (laten) plegen.
Hacken?
Of er sprake is van hacken is nog wel eens een discussie. Zo werd in de rechtspraak eerder geoordeeld dat het overschrijden van een bevoegdheid wel een vorm van binnendringen, en daarmee computervredebreuk was. Maar het aanleveren van valse gegevens was geen hacking. Dit betreft fraude. Overigens kan het gebruik van valse inloggegevens wel weer kwalificeren als een hack. En dan rijst nog de vraag of het binnendringen wederrechtelijk is. Zo heeft de rechter in 2002 geoordeeld dat het verwijderen van een SIM-lock wel kwalificeert als “binnendringen”, maar niet als “wederrechtelijk”, omdat er geen overeenkomst bestond tussen de verdacht en de telecomaanbieder.
Het per ongeluk binnendringen op iemands computer of netwerk – bijvoorbeeld door per ongeluk in te loggen op een open wifi – vormt bijvoorbeeld ook geen hacking. Immers, het moet wel duidelijk zijn dat het om een verboden terrein gaat. Dat kan door een beveiliging te treffen, maar ook door een mededeling “verboden toegang”.
Hacken hoeft ook geen crimineel oogmerk te hebben. Vaak gebeuren hacks om enkel en alleen maar aan te tonen dat een beveiliging niet op orde is – zonder gegevens te stelen of schade aan te richten. Toch kwalificeert dit wel als een misdrijf. Immers, er kan (ook onbedoeld) schade ontstaan. De computereigenaar of netwerkbeheerder weet immers niet wat er precies getest is, zonder opdracht daartoe. Dan kan ook het controleren op schade leiden tot schade. Beter is daarom om eerst te vragen of het is toegestaan de beveiliging te testen en – nog beter – daarvoor een overeenkomst te sluiten.
Het aanbieden van tokens van een gehackte seed database blijkt volgens het Gerechtshof overigens geen wanprestatie op te leveren, wanneer dat systeem door een andere partij is geleverd.